Dit is mijn verhaal over de zwangerschap van mijn zoontje Dex


Dit is mijn verhaal over de zwangerschap van mijn zoontje DexIn december 2016 ben ik gestopt met de pil, dit omdat deze pil niet lekker meer werkte en ik uiteindelijk meer ongesteld was dan de bedoeling was, heel mijn cyclus lag overhoop.

We waren op een mooie leeftijd om aan kinderen te beginnen, mijn man was 27 en ik 26. we hadden in gedachten dat als het moment daar is om zwanger te worden dat het vanzelf zou komen, eigenlijk gingen we ervan uit dat het vast nog wel een jaar zou duren voor ik zwanger zou raken, dit ook vanwege mijn diabetes.

Niks was minder waar, want begin februari 2017 was ik al 6 weken zwanger!  en dit terwijl mijn cyclus niet klopte. Mijn man en ik waren er toch wel even stil van, en het moest wel even doordringen. 

De volgende dag toch opnieuw een zwangerschapstest gehaald 2 stuks voor de zekerheid, want je weet maar nooit of de ene wel goed is of niet. Deze waren weer hartstikke positief.

 Dus, oke, ja, jeetje we zijn zwanger!! De dagen die volgde waren echt heel raar, er groeide iets in mijn buik.Ik was enorm gelukkig maar ook enorm onzeker, waar ik heel erg bang voor was, was een miskraam, bang om het kindje te verliezen maar vooral bang dat ik het niet zou kunnen verwerken. 

Jeetje wat waren die emoties vervelend zeg, maar ik gaf de hormonen maar gewoon de schuld, want dat kan natuurlijk als je zwanger bent. 

Elke keer zei ik tegen mezelf dat ik niet moest stressen en dat alles goed zou gaan! Gelukkig zei mijn moeder dat alles goed zou komen! en aangezien mijn moeders voorgevoel in mijn ogen altijd klopte was ik toch wel wat gerust gesteld. (thanks mams)De dag van de eerste echo bij de verloskundige was zo spannend, maar eenmaal bij het zien van een kloppend hartje was ik tot over mijn oren verliefd, die spanning was weg, een goed begin dus. 

De volgende echo kreeg ik in het ziekenhuis bij de gynaecoloog dit vanwege mijn diabetes.

 Bij diabetes wordt je extra in de gaten gehouden, omdat de kans op complicaties groter zijn mijn bloedsuiker waardes moesten heel stabiel blijven, helaas is dit bijna niet te doen vanwege die vervelende hormonen maar meer dan mijn best kon ik niet doen. 

Ook hebben vrouwen met diabetes een grotere kans op een enorme baby, ja echt hoor baby's kunnen bij ons heel groot zijn bij de geboorte, hierdoor krijgen wij extra echo's. 

Vanaf 28 weken werden dit bij mij groeiecho's om zo de kleine in de gaten te houden, ik heb er zoveel gehad dat ik de tel ben kwijtgeraakt, maar elk echo was een mooi moment, en genoot ik van mijn kleine wonder.Bij de 12 weken echo zagen we het hartje weer kloppen, pfoeee weer een enorme opluchting en een last die van je schouder valt. 

Ik heb deze 12 weken goed doorlopen, ik had bijna geen kwalen, ik was niet ziek, alleen een beetje moe, maar eej hier heb ik van geprofiteerd en ging regelmatig heerlijk op bed liggen om bij te komen.De volgende 8 weken werden wat zwaarder, ik kreeg al snel last van mijn bekken waardoor ik moest stoppen met werken, dit heb ik echt moeten accepteren, maar gelukkig begreep iedereen mij volkomen, en werd ik gesteund aan alle kanten. 

ohja er kwam nog een vervelend kwaaltje bij ''maagzuur'' echt verschrikkelijk, veel zwangere vrouwen kunnen hierover mee praten.

Bij de 13 weken deden wij een pretecho, want ik wilde weten wat het zou worden ook al had ik wel een vermoeden, ik ben veel te nieuwsgierig aangelegd hiervoor, en moet dan ook alles weten. 

Google is my best friend!Maar raad eens mijn vermoedens klopte! IT'S A BOY !!!Daarna kwam de 20 weken echo, iedereen kent het wel ik moest hiervoor naar een ander ziekenhuis, dit weer door mijn diabetes zodat ze extra goed opletten, en alles uitgebreid zullen bekijken. Natuurlijk was ik heel erg zenuwachtig, er gaat weer veel door je hoofd, en je kan op dat moment alleen maar hopen dat alles goed is met je kleine man. 

Mijn man en ik mochten na ons te hebben aangemeld in de wachtkamer wachten, de zenuwen werden erger, en het wachten duurde langer. Uiteindelijk ging deur van de dokter open, altijd een fijn geluid als je lang hebt moeten wachten. een jong stelletje kwam naar buiten, het meisje had rode ogen en tranen rolde over haar wangen, de jongen hield haar stevig vast en keek net als het meisje erg verdrietig. 

Ik voelde haar verdriet, ze had slecht nieuws gehad. Het deed echt pijn dat meisje te zien, ik ken haar niet maar wat vond ik het vreselijk voor haar!Mijn zenuwen werden erger en ik moest mezelf inhouden niet te gaan huilen, maar ik moet zeggen dat het wachten minder erg werd, omdat ze alle tijd hebben genomen om dit stelletje te helpen, want zo groot verdriet moet niet worden genegeerd .

We werden geroepen door de dokter, nu ben ik aan de beurt, ik ging liggen op die fijne harde bank, en ze begon aan de echo. Ze vertelde alles netjes wat ze zag, maar kon het niet goed volgen, omdat ik alleen maar kon wegdromen bij het beeld van mijn zoontje.Alles was goed! het was al een flink kereltje. 

Ze meten de kleine ook goed op, zodat je kan zien of de kleine goed groeit met de weken. 

Dex had al een flink buikje deze liep 2 weken voor op de groei, dit is gelukkig niks om je zorgen over te maken, en kan gebeuren doordat ik diabeet ben. pfoeeee weer een last van mijn schouder.

Nu kon ik wat meer genieten van mijn zwangerschap, ook al hoopte ik dat de tijd sneller zou gaan, want tsja het kon nog steeds misgaan! Het kan altijd mis gaan, bij iedereen op elk moment. 

Hier ben ik wel heel mijn zwangerschap bewust van geweest, het was de meest onzekere tijd die ik had, dit kwam voor doordat ik teveel verhalen had gelezen. Stomme internet ook altijd.

Op zich heb ik niet veel te klagen gehad, want ik weet dat het heel anders kan verlopen daarom ben ik waggelend door de weken heen gelopen, en heb ik ondanks de zenuwen alsnog genoten. 

De groei echo's stonden gepland, en Dex groeide nog steeds hard, en zat qua gewicht al ver boven de lijntjes, maar wat een heerlijk bolle toet had hij op de echo's.

Tussendoor heb ik nog een aantal keer bij de arts aangeklopt omdat ik Dex steeds minder ging voelen, en mocht ik daarvoor naar het ziekenhuis komen om een extra echo en een ctg scan te maken dit zodat ze alles uit konden sluiten maar uiteindelijk was er niks aan de hand en konden we terug naar huis.Toen ik 34 weken zwanger was heb ik een geweldige babyshower gehad van mijn vrienden en familie. 

Zo'n dag is best vermoeiend en ik sta niet graag in het middelpunt, maar ik had mij er bij neergelegd en heb heerlijk genoten.

De dagen gingen langzaam en werden steeds vermoeiender en ik moet toegeven ik was de zwangerschap beu, ik voelde me niet lekker, had enorme hoofdpijn, zag alleen maar sterretjes en nog maar niet te hebben over de kilo's vocht die ik erbij kreeg in een paar dagen.

De hoofdpijn en die fantastische sterretjes bleven duren, het werd erger en ik begon me futloos te voelen doordat ik niet meer kon slapen, af en toe pakte ik een paracetamol deze deed de ergste pijn verlichten, zodat ik de dag nog redelijk door kwam. 

Dit alles gebeurde allemaal in 5 dagen tijd, in het begin dacht ik dat het de laatste loodjes waren, maar toch voelde het niet goed. Tijd om mijn beste vriend Google te bezoeken, ik toetste de symptomen in, en kwam uit op zwangerschapsvergiftiging, ik schrok hier een beetje van, want dat betekend dat mijn lichaam het begint te begeven, en dit is niet goed voor de kleine! Ik had het een beetje laten bezinken, en zou de volgende dag toch een afspraak hebben voor een echo. 

Maar die nacht werd ik nog zieker, ik zag bijna niks meer door die sterretjes en de hoofdpijn maakte mij gek. Ik heb die nacht beneden gezeten omdat ik niet kon slapen, en niet wilde dat mijn man wakker werd van mij. Dit hield ik vol tot 5 uur s'ochtends. 

Ik trok het echt niet meer, en belde het ziekenhuis, ik vertelde hoe ik me voelde, en dat ik graag per direct wilde komen, het eerste wat ze zeiden was dat ik maar moest wachten tot 9 uur als ik de afspraak zou hebben. 

Maar dat pikte ik niet en met mijn laatste beetje kracht had ik er voor gezorgd dat ik gelijk mocht komen, ik wilde gewoon weten hoe het met mijn kleine man ging, en wilde niet wachten tot 9 uur ook al waren het maar 4 uurtjes.

Ik had gelijk mijn man wakker gemaakt, en alles verteld, nu zul je denken dat ik hem eerder wakker had moeten maken, maar ik had al zijn energie nodig en dat kon alleen als ik hem door liet slapen. 

En natuurlijk het eerste wat hij zei was dat ik hem wakker had moeten maken, haha typisch ons. 

Maar goed, we gingen naar het ziekenhuis, ik kreeg een eigen kamer, er zou wel een andere vrouw bij mij op de kamer komen liggen, maar daar maakte ik mij op dat moment niet druk om, het enige wat ik wilde weten was of dat het goed ging met Dex, en hoe het lichamelijk gesteld was met mij. 

Het begon met bloedprikken en urine inleveren, en ondertussen een infuusje plaatsen. Dat infuusje plaatsen lukte niemand, prik na prik na prik hebben ze uiteindelijk iemand uit het OK laten komen, zelfs hij moest het een aantal keer overdoen, want door al dat vocht waren die aders moeilijk t vinden, maar we gaven niet op en uiteindelijk zat die infuus erin.Omdat het bloed met spoed is onderzocht kwam de arts al snel lang met de uitslag, het zag er niet goed uit, ik had inderdaad zwangerschapsvergiftiging, nu moest er natuurlijk een plan komen, eerst wilde nog een dag aankijken en regelmatig bloedprikken, urine opvangen en de bloeddruk blijven meten. 

Heel dit proces kan ik bijna niet herinneren, ik kreeg medicatie om te kunnen slapen, want ik was echt op. ik mocht zelfs geen visite, en ik moest alleen op de kamer blijven zodat ik zo min mogelijk prikkels zou krijgen.Na weer een paar keer bloedprikken bleken mijn bloedwaardes slechter te worden en werd ik steeds zieker, ik begon enorm op te zwellen van het vele vocht. 

Uiteindelijk besloten de artsen de bevalling op gang te brengen, omdat mijn lichaam het begon te begeven, waar ik wel blij mee was, is dat Dex er niks van merkte en niks mankeerde, want ik had alsnog de echo gehad die gepland stond, alles was goed en raad eens Dex zat al aan de 7 pond! Terwijl ik nog maar 35 weken zwanger was.

Er werd besloten om in te gaan leiden omdat mijn lichaam de zwangerschap niet meer aankon. Ik was op dat moment 35+4 weken zwanger.We zijn begonnen met een ballonnetje om de baarmoedermond de rijpen en zo ontsluiting te krijgen zodat ze uiteindelijk mijn vliezen konden breken, dit ging niet zoals verwacht het deed veel pijn en kon mij niet goed ontspannen, met veel hulp van mijn man en verpleegsters is het uiteindelijk gelukt, de ballon viel uit en kreeg een hormoonveter om het verder op gang te helpen. 

Na een regelmatige controle over de vordering had ik 4 centimeter ontsluiting. De weeën op dat moment waren goed vol te houden, ondanks dat ik moe was en mijn lichaam niet mee wilde werken bleef ik volhouden, ja het deed pijn maar als dit het was, kon ik nog wel een paar bevallingen doen, zo heftig als het werd omschreven door iedereen was het niet.Na een tijdje heerlijk op een yogabal heen en weer te wiebelen, was het tijd om mijn vliezen te breken, ik kan je vertellen dat het geen pretje is met dat gewroet daar beneden, maar zoals bijna elke moeder accepteerde ik de ongemakkelijke momenten en ging er voor liggen.

De vliezen werden gebroken en op het moment dat het vruchtwater eruit was voelde het als een opluchting, de druk en pijn die ik al die tijd had was verdwenen 'wat een opluchting' dacht ik en vroeg om een high five van mijn man om het te vieren.1 minuut na die opluchting en die geweldige high five kwam de weeenstorm, nu wist ik waar al die vrouwen het over hadden, die scherpe pijn die niet ophield, ik begon te huilen en kon de weeën niet goed opvangen, ik raakte in paniek en kon mezelf niet meer oriënteren.

Ik werd terug op bed gelegd door een lieve verpleegster ze hielp mij mee met de weeën op een goede manier weg te puffen, de kalmte kwam terug. Ik focuste mezelf op elke wee die elke 10 seconde terug kwam, maar lichamelijk was ik op. Ik besloot daardoor voor een ruggenprik te gaan, en dat kon geregeld worden maar het was druk en er was niemand beschikbaar om mij die ruggenprik te geven. Na vele uren die weeën weg puffen kon ik naar de OK voor die prik, ik kreeg een leuk knopje waar ik op mocht drukken als de pijn terug kwam, en op dat moment was dat knopje mijn beste vriend. 

langzamerhand werd de pijn minder en kon ik bijkomen van die heftige uren en mezelf focussen op de bevalling. De gynaecoloog kwam langs om te kijken hoe de ontsluiting voort had gezet, ik zat nog steeds op die 4 centimeter, dat beloofde een lange bevalling te worden.

Tussendoor bleven ze de hartslag van Dex in de gaten houden en ook mijn weeën werden gemeten. Na een paar uur kwam de gynaecoloog terug om te vertellen dat ze een keizersnede zouden gaan uitvoeren, dit omdat Dex bij elke wee een daling in zijn hartslag had en mijn lichaam de zwangerschap niet meer aankon. 

De spoed werd geregeld en binnen een uur lag ik op het OK om te gaan bevallen. Ik werd aan van alles aangesloten en mijn man kwam naast mij zitten, ik voelde me op me gemak en liet alles over me heen komen. 

Tijdens de operatie werd ik misselijk waardoor ik weer in mezelf keerde om maar niet te hoeven overgeven, het moment dat Dex geboren werd was weer een moment waar ik wat moeite mee had ik kon niet genieten door mijn misselijkheid, toch probeerde ik me hier overheen te zetten want tenslotte wilde ik alles goed mee krijgen wat er op dat moment gebeurde. 

Het ging niet gelijk heel goed met Dex en moest geholpen worden met ademen, maar mijn gevoel gaf aan dat het goed zou komen, nadat Dex was bijgekomen kon ik hem een dikke kus geven en moest ik weer even afscheid nemen zodat ik ''dicht'' gemaakt kon worden. 

Mijn man moest van mij met Dex mee, want dit was het moment dat Dex één van ons nodig had. Ondertussen kreeg ik nog meer medicijnen om van de misselijkheid af te komen en de vermoeidheid nam de overmacht. Ik werd terug naar de kamer gebracht en keek hoe het met Dex ging, daar lag hij lief te slapen, en al snel viel ik zelf ook in slaap. Dit was het moment dat ik moest rusten en de verpleegsters namen de voedingen voor lief.

De volgende dag was het moment dat ik Dex vast zou gaan houden dit is het moment waar je al die tijd op wacht tijdens de zwangerschap. Ik hield hem vast, maar had niet een heel geweldig gevoel erbij. ''Is dit het'' dacht ik bij mezelf, waarom voel ik niet die enorme liefde waar iedereen het over had. 

Was dit de depressie waarover ik gelezen had of kwam het door de heftige week die achter mij lag. Het was van beide wat, en niet te spreken over de kraamweek die komen zou.

Wat ik het liefst wilde was naar huis en dat 2 dagen later al, ik wilde weg van de ziekenhuis sfeer weg uit die kamer die mij de kriebels gaf. 

Maar het mocht niet ik moest bij komen en Dex mocht ook niet weg, doordat hij te vroeg geboren was en zijn melk niet goed deed drinken. Dex kreeg uiteindelijk een sonde in zijn neus om de overige melk dat niet lukte om op te drinken toch binnen te krijgen. 

Dit proces zou best nog een tijdje kunnen duren. En ik kwam dieper in een depressie te zitten. Ik wilde heel de dag huilen en kon niet genieten van mijn kleine man, waardoor schuldgevoel de overhand nam. 

Na deze 2 dagen wilde ik me bed uit ik wilde weer mobiel zijn, en zelf alles doen het ging redelijk goed om zelf naar de wc te lopen.Ik werd mobieler maar lichamelijk ging het slechter. Ik had nog steeds een hoge bloeddruk waardoor ik slecht zag door alle sterretjes en ondertussen vlekken die zich ontwikkelde, ook de hoofdpijn was er nog maar doordat ik nu weer alle medicatie mocht kreeg ik een goede pijnstiller. 

Maar toch voelde ik me niet lekker en bij elke beweging kreeg ik een steek in mijn schouder, ik zal wel verkeerd gelegen hebben dacht ik nog, maar het werd alsmaar erger, ik vertelde dit aan een verpleegster maar kon er verder ook geen wijs uit, dus dan maar wachten tot het over zou gaan.

avonds kwam de gynaecoloog nog even langs om alles door te nemen, ik barstte in tranen uit van de pijn, ik probeerde uit leggen waar de pijn precies zat maar daar was geen touw aan vast te knopen. 

De gynaecoloog ging het bespreken met andere artsen, ze kwam terug en wilde een long scan maken, wat had dit nou te maken met pijn in mijn schouder dacht ik. 

Dan maar onder de scan dan zien we wel wat er daarna gebeurt, als er maar iets gebeurd dan vind ik het goed. Ik was op dat moment alleen maar bezig met overleven en niet met Dex. 

Gelukkig sliep Dex veel en had hij niks door wat er gebeurde.De gynaecoloog kwam een half uur na de scan terug met de uitslag. 

Het bleek een longembolie te zijn. Mijn moeder heeft dit ook gehad en ik wist wat er ging gebeuren, ik kreeg bloedverdunners en de pijn zakte al snel. Gelukkig dacht ik dan mag ik snel naar huis. 

De volgende dag waren de emoties nog heftiger, ik voelde me alleen, maar wilde ook niemand om me heen hebben. Ik besloot dat ik zo snel mogelijk naar huis wilde om daar verder uit te zieken, gewoon in mijn veilige omgeving en me eigen bed. Dit heb ik de volgende dag tegen de artsen verteld en terwijl de ene zei dat ik gerust naar huis mocht en de andere adviseerde om nog een nachtje te blijven zodat ze mij nog in de gaten konden uit, ik snapte heel goed dat ik moest blijven mijn lichaam had namelijk een grote klap gekregen en ik moest rustig aan doen. 

Maar ik bleef volhouden dat ik weg wilden, niet morgen maar vandaag nog. Vanaf de volgende dag zou Dex een eigen kamertje krijgen, omdat we maar een week bij elkaar mochten liggen. En dat deed pijn.

Ik moest mezelf weer worden!! ik ging zo laat mogelijk naar huis als Dex sliep, en kwam zo vroeg mogelijk terug om weer bij hem te zijn.De avond dat ik thuis was heeft me goed gedaan, de nacht was rustig ondanks het vele wakker zijn en het fantaseren over dat Dex zo snel mogelijk naar huis zou komen. 

De volgende ochtend voelde ik me al iets beter, en had zin om met de Dex te knuffelen! Het gevoel wat ik een week lang niet heb gehad kwam nu in hoge snelheid omhoog! De nacht thuis heeft mij goed gedaan en Dex heeft niet gemerkt dat ik er niet was. 

Elke dag was ik bij hem en was ik er voor hem dat is wat ik kon doen, zelf moest hij leren drinken maar dit was een kwestie van tijd.De dagen dat ik spendeerde op Dex z'n kamer was lichamelijk zwaar, ik kon niet eten doordat ik misselijk was en mijn bloeddruk was nog steeds te hoog. 

Ik nam nog steeds goed mijn rust door op de kamer van Dex te gaan slapen, zo kon ik mijn rust pakken en er voor Dex zijn.

Op zondag avond nam ik weer afscheid van Dex en gaf hem een dikke kus, het was echt een slaapkoppie en had niks in de gaten. De volgende ochtend kan ik mij nog goed herinneren ik lag nog op bed en mijn man moest weer aan het werk, dit zou hij halve dagen doen zodat hij mij op tijd weer naar Dex kon brengen want ik mocht nog geen autorijden. Ik wilde mijn bed niet uit tot mijn man thuis zou komen, want als ik slaap merk ik niks.

Tot ik om 10 uur sochtends me telefoon hoorde afgaan, het was het ziekenhuis, ik ben nog nooit zo geschrokken want zouden ze met slecht nieuws komen? Maar dit was het tegenovergestelde! Dex mocht naar huis! Ik vertelde dat ik mijn man zou bellen zodat we er gelijk aan zouden komen. Ik kan me nog goed herinneren dat de verpleegster aan de telefoon zei dat het ook best om 3 uur smiddags zou mogen. 

Hoe durfde ze dat te zeggen dacht ik bij mezelf! Ik kom mijn kind gelijk halen dus zorg maar dat alle papieren klaar liggen vertelde ik haar. 

We hingen op en belde gelijk mijn man. Heel hard huilend vertelde ik dat Dex naar huis mocht en verplichtte hem gelijk te komen. Gelukkig heeft mijn man een goede baas die alle respect had over wat er gaande was!Onderweg naar het ziekenhuis waren we allebei happy, want ons gezins leventje kon beginnen we konden nu eindelijk genieten.

Die 2 weken waren een voor mij een hel, en wilde dit het liefst zo snel mogelijk vergeten, maar bij verwerking hoort gevoelens en die heb ik niet genegeerd omdat een depressie je leven op zijn kop kan zetten. 

Bij mij was de de depressie van korte duur maar ik kan mij goed inbeelden hoe dit voor andere moeders moet voelen, de pijn en het schuld gevoel nemen op dat moment de overhand.Dex is geboren op 30 september 2017 om 22:33 met 35+6 weken hij woog 3400 gram en was 46 centimeter.

En nu een hele kerel van 14 maanden!Hier een link naar mijn blog   laura